2. bu gün gördüyüm bir hadisədən doğan təzahür. 160 nömrəli avtobus. arxa, künc oturacaqda mən. insanlar öz keflərində, yanımdakı qaqaş isə qulaqcıqdan kayf alırmış kimi arxaya uzanıb, ayaqlarını yalan olmasın 2 metr aralıyıb, musiqiyə qulaq asırdı (qızların belə oğlanlardan xoşu gəlir, səbəbini bilmirəm). avtobus tərpənməmişdi deyə, koroğlu metrosuna tərəf baxıb, insan izdihamında nəsə fərqlilik axtarırdım. möcüzə görmək ya da baş verə biləcək hər hansısa hadisənin ehtimalını hesablayırdım (baxma: fikrim cənnət qaval çalırdı bir sözlə). və birdən avtobusa daxil olan 20 - 21 yaşlı, qaralara bürünmüş qız elə girən kimi, yüksək səslə ağlayırmışcasına nitqinə başladı:
- nolar ay insanlar, anam xəstədi. dilənçi deyiləm vallah. gəncəyə getməliyəm 5 manat lazımdı. qarşınızda əyilirəm (diz çökdü) kömək edin mənə. üzünə baxanda bir dənə də ləkə tapa bilmədim. tər-təmiz idi üzü. ən əsası isə səliqəli geyinmişdi. bir anlıq insanda elə bir fikir yaranır ki, bəlkə də doğurdan anası xəstədi, yolda qalıb. avtobus boyu düşünməyə imkan vermədi xala bir də baş verən o hadisə. 1 - 2 nəfər 60- 70 qəpik verdi və o qız avtobusdan düşdü. hər kəs heyrət içində idi. 50 - 60 yaşlarında xalanın biri hər kəsi, hər kəsin olduğu dünyaya qaytardı
- mən bu qızı 5 ildi görürəm. dili açılıbeee buna bax. əvvəllər, boğazına kağız yapışdırırdı ki, "lalam, anam xəstədi". hələ bunun diz çökməyinə bax.
xalanın ağzı elə qızışdı ki, dayanmadı yol boyu və hey ucdan tutma danışdı.
avtobusdan çölə baxarkən, "o qızın" başqa avtobusa mindiyini gördüm. başladım səbəb axtarmağa. düşünə - düşünə problemin kimdə olduğunu tapa bilmədim. bəlkə də kapitalizm idi hər şeyə səbəb. yenə də əsaslı səbəb kimi görmürəm. (baxma: qulaq gündə bir söz eşitməsə, göz nəsə görməsə... )